nie Teraz

chodzę po suficie
a po drugiej stronie dach
stąpam należycie
by nie dopadł mnie tam strach

zatrzymałam się
się zawiesiłam
się powiesiłam

czuję bród absurdu słów

lapidarnie wypowiadam moje myśli
wyczekując z ust twych prób
może sen się dziś nie ziści

dziki szelest moich skrzydeł

znów wypadły czarne pióra
lewituję coraz niżej
nieokryta niczym skóra

ściągasz mnie w górę

odpadłam od ściany
oplatam się sznurem
zdrapujesz me rany

a ja znów

zatrzymałam się
się zawiesiłam
się powiesiłam

proszę pana mnie Tu dzisiaj już nie będzie

jestem Teraz nieco rzadziej
tak wybrałam - jestem wszędzie
zawsze kiedy chcę być bardziej

nie-gotowa, nadszarpnięta
szukam progu mych wyborów
rachityczna na zakrętach
wysypisko śmiecio-sporów

z progu ruszyć tylko wyżej

by zobaczyć jak jest postać
z dachu jakby do mnie bliżej
mamy siebie – chcę Tu zostać


saamowi, w dwudziestym dziewiątym dniu listopada-pada 2012 r.